Tijdens mijn onvolprezen theatershow ‘Camera Loopt’* vinden bezoekers het altijd machtig mooi als ik ook mijn miskleunen laat zien die ik als verslaggever heb gemaakt. Niemand is perfect. Toch? Heeft u even? Ik denk dan bijvoorbeeld aan de zeldzame keren dat ik op pad word gestuurd met een verborgen camera. Ik kan er soms nóg slecht van slapen. Ik ben er simpelweg niet goed in. Sterker nog, al mijn undercover activiteiten worden potsierlijke vertoningen. 

Zo vraagt de redactie me op een keer om vermomd in de trein naar Antwerpen te gaan zitten. Niet als een saaie-grijze-negen-tot-vijf-Jan-Modaal-forens, maar als een ‘oude’, ongeschoren hippie met een verlopen kop die naar drank ruikt. Daar hoef ik niet eens zo gek veel moeite voor te doen. Het gerucht gaat dat er in de trein drugs worden aangeboden aan reizigers. Die worden daar niet allemaal vrolijk van. In mijn slordige Koos Koets-tenue speel ik een potentiële gebruiker alias koper.

Schuin tegenover me zit lieve L. Ze is stagiaire op onze RTL-nieuwsredactie. Ze zit tot aan haar strottenhoofd onder de tattoos en draagt een uitbundige paarse pruik. Haar gezicht lijkt op een ijzerwinkel met talloze minuscule ringetjes en piercings in haar neus, oren en lippen. Ze past perfect in het plaatje van de vrije, blije vogel. Maar schijn bedriegt; want ze is voor mij aan het werk en heeft een camera in haar rugzakje verstopt. Het duurt niet lang voordat ik word aangesproken door een dealer met een zak pretpoeder. Voor de schijn begin ik met hem te onderhandelen. Ondertussen zit L. ons te filmen. Ik vind het een verschrikkelijk toneelspelletje, m’n hart bonkt in mijn keel.  

Ik heb nu eenmaal niet het lef van collega Alberto Stegeman, onze nationale undercover specialist. In zijn uppie zet Appie de beveiligers van zowel Schiphol als Defensie te kakken. Met een vervalste pas rijdt hij op een dag het ‘beveiligde terrein’ van Schiphol op en komt dichtbij de geparkeerde vliegtuigen. In een rats, kuch en bonen-uniformpje doet hij precies hetzelfde bij een kazerne. “Soldaat Švejk meldt zich, goedemiddag!” Na een tijdje rolt hij met een groot militair voertuig de poort uit. Toedeloe! Bij de Koninklijke Landmacht op ‘t Harde laat hij bij wijze van visitekaartje een nepbom achter. De verontwaardiging is groot. Zijn dit de ‘Jantjes’ die onze delta moeten verdedigen!? Berg je dan maar.

Op onze nieuwsredactie zijn we geen liefhebbers van verborgen camera’s. Maar als we echt misstanden aan willen tonen, komen ook wij er niet onderuit. Het is 1 november 2012. In de media circuleren verhalen over Thaise massagesalons. Dat zouden verkapte bordelen zijn waar seksuele handelingen worden verricht. O la la! 

Het zogenoemde ‘happy end’, waarbij hitsige mannen aan het eind van de massage aan hun trekken komen, is maar één voorbeeld. U voelt hem aankomen. Met een leren tas, waarin een camera zit verstopt, word ik erop uitgestuurd om de ‘proef op de som’ te nemen. Dood nerveus stap ik de receptie van een massagesalon in. Ik voer een dans macabre uit rond het Thaise meisje achter de balie. Als een onhandige struisvogel wip ik van de ene poot op de andere. Ik heb namelijk geen idee hoe ik die vervloekte tas moet manoeuvreren om die cameralens op de jonge vrouw te richten. Het meisje heeft niks door. Ook niet wanneer ik als een beschonken, scheve lichtmatroos voor haar hang.

Ranzig lispel ik in het Engels dat ik de massage graag zou willen afsluiten met een ‘happy end’. Het arme kind kijkt me diep bedroefd aan en knikt, maar houdt haar kaken stijf op elkaar. Dat schiet niet op. Ik voel me een Kees van Kooten karikatuur. Ik ben een kruising tussen de promiscue ‘Geilneef’ en de ‘Vieze man’. Het zweet druipt van mijn rug. Wat is dit erg! 

Een vermoeid uitziende masseuse met een rond ruggetje en doffe ogen stapt de receptie binnen en vraagt wat ik wil. Het meisje heeft een gigantische overbeet en zou zonder haar mond te openen makkelijk een banaan kunnen pellen. Ze mompelt iets onverstaanbaars en produceert het geluid van iemand die een zak knikkers in de mondholte heeft. Ze zweert dat het goed komt. We take care of you! Bingo! Wat nu? Ik kan niet zomaar fluitend die peeskamer in huppelen. 

Opeens flitst het beeld van vrouwlief Blond door m’n hoofd. Ze heeft een vuistbijl in haar hand en snode plannen. Ik krijg het Spaans benauwd en wil weg. Ik zeg dat ik het parkeergeld nog moet betalen en ren als een bronstig paard het pand uit. Als ik omkijk, zie ik beide meisjes gierend van het lachen in de deuropening staan. Op de redactie ‘blurren’ we de beelden. De twee vrouwen zijn totaal onherkenbaar. Missie geslaagd. Ik ben kapot.

Dagenlang vragen collega’s me quasi lollig hoe mijn ‘avontuurtje’ in de massagesalon is verlopen. Ik begin te jubelen en lieg dat het fantastisch was. Tegen de hoofdredacteur blaf ik dat ik nóóit en te nimmer meer undercover ga. En zo geschiedde. Amen!

JAAP VAN DEURZEN

*Mijn show ‘Camera Loopt’ is o.a. te boeken bij Blue Hawk Talent Management.