Ik ben wereldkampioen tijdrekken. Maar op 26 oktober anno 2026 móet ik me gewonnen geven. Ik doe de eerste aanbetaling op een nieuwe keuken. Ik kan wel janken. Blond heeft het maritale potje Stratego fenomenaal gespeeld. Zonder het te beseffen past ze de strategie toe van een Talibancommandant. Die zei ooit: “Zíj hebben het horloge, wij hebben de tijd.” In goed Nederlands, je kunt tijdrekken (strijden) zolang je wilt, maar op een gegeven moment gaat dat zó je strot uithangen, dat je er vanzelf mee stopt. Het Amerikaanse leger in Afghanistan weet er alles van. Briljant!
Ik ga terug naar augustus 2025 en citeer uitbundig uit eigen werk:
‘Het gebeurt in de vroege ochtend om 8.12 uur. Ik heb net mijn portie Griekse yoghurt met blauwe bessen en walnoten op en neem de eerste slok koffie. Dan ontploft de virtuele bom. Chef Blond zegt met de stelligheid van een Obergruppenführer:
B. “Er komt hier straks een man naar onze keuken kijken, want die valt uit elkaar. Daar hebben we het al eens over gehad. Daar móet heel snel iets aan gedaan worden. Ik word er strontziek van.”
J. Ik zie plotseling euro-tekens op mijn netvlies flitsen en stotter: “Hoe bedoel je? De keuken valt uit elkaar?”
B. ”Nou, precies zoals ik het zeg, maar jij luistert nooit. Ik ga het nog een keer uitleggen. Die keuken is OP. Die is vijfentwintig jaar OUD en is al jaren over de datum. Er MOET een NIEUWE KEUKEN komen.’
Het klinkt als een oekaze, een fatwa, een moetje. Ik schrik me rot. Tegen zoveel geweld kan ik niet op. Ik ben een conflictmijdend watje. Stiekem moet ik erkennen dat die blonde wél een punt heeft. Met een verzakt granieten aanrecht, bladderende folie op de keukenkastjes en een afzuigkap die niet zuigt maar brutaal terugblaast, heeft onze kwart eeuw oude kook-hut een hoog Malle Pietje-gehalte. Soit! Ik kan er prima mee leven. Blond niet.
Had ik haar maar nooit uitgeroepen tot Chef Huis. Ineens heb ik in onze huishoud-brigade de status van een krullenjongen. Ik mag de boodschappen doen en die vervloekte vuilniszakken in de container dumpen. De keuken valt onder artikel 461 van het Wetboek van Strafrecht: ‘Verboden voor onbevoegden’. Schoorvoetend ga ik akkoord met de nieuwe aankoop, maar de passie ontbreekt. Ik ga op zoek naar goedkope alternatieven en zielsverwanten.
“Wat vind jij van deze keuken?” vraag ik terloops aan vrienden. Daar blijken heel wat Farizeeërs tussen te zitten. Unaniem geven ze Blond gelijk: die keuken is ‘op’. Ik kan dat woord niet eens meer horen. “Dat ziet Stevie Wonder!” beweren sommige grapjurken. Die alcoholisten heb ik gelijk niks meer ingeschonken.
Als een huis-tuin-en keukenversie van Don Quichot ga ik verder met mijn queeste. Op een virtuele zeepkist verkondig ik het evangelie van ‘keukenwrapping’. Ik ben er heilig van overtuigd dat we met wat knip- en plakwerk een heel eind kunnen komen.
“Keukenwrapping geeft je keuken een compleet nieuwe uitstraling zonder verbouwing, in één dag, voor een fractie van de prijs van een nieuwe keuken.”
Ik vind dat een Nobelprijs-waardige tekst! Blond, afgemeten: “Gaan we niet doen.” Ze begint aan een apocalyptische beschrijving van ‘keukenwrapping.‘
Met veel pathos vertelt ze huiveringwekkende horrorverhalen over de gevolgen van zo’n behandeling. De ‘gewrapte’ keukens krijgen na korte tijd een vorm van builenpest. Luchtbellen, zo groot als morgen de hele dag, verschijnen onder de nieuwe vinylfolie. De plakvelletjes raken al beschadigd als je ernaar wijst. Geldverslindende reparaties liggen in het verschiet. Alleen al bij de gedachte lig ik te rillen in mijn nest. Bij wijze van compromis besluiten we om te kiezen voor een ‘keukenrenovatie’.
‘Met een keukenrenovatie kiest u voor een betaalbare én duurzame upgrade die jarenlang meegaat!’
Enter: de boomlange Leo, een sympathieke zzp’er van het type: ‘Help mijn man is klusser’. Leo zegt een selfmademan te zijn. Hij heeft een zwakke rug. Hij stelt voor dat ik samen met hem ga klussen. Dat scheelt tijd en geld. Ik functioneer als ‘domme kracht’. Ik sloop de keukenkastjes en breng ze naar de vuilnisbelt. De nieuwe materialen en het witgoed draag ik solo op mijn bult naar boven. Blond krijgt een rolberoerte en werkt Leo nog net niet met een deegroller de deur uit.
Daarna volgt een échte vakman; een sympathieke reus waar ik alle vertrouwen in heb. Tot we de offerte lezen en we genoodzaakt zijn om een extra hypotheek te nemen. Blond geeft het op. Mijn doel is bereikt. Ik doe een vreugdedansje.
Ze wil nog één poging wagen. We bezoeken een kleine keukenstudio in de polder. Bingo! Renze en André gaan de klus klaren. Blond zweeft sindsdien als een sylfide door het pand en serveert me nectar wanneer ik met mijn vingers knip. Ik ga op zoek naar een krantenwijk…
JAAP VAN DEURZEN