‘Jongvolwassenen van de Generatie-Z (1997-2012) moeten als de wiedeweerga aan de bak. Met mensen, die maar 2 tot 3 dagen per week willen werken, gaan we het niet redden,” brult de gezandstraalde Ruben Brekelmans. Bijnaam: Blije Box3-Babe. De oud-minister van Defensie, die ruim baan moest maken voor de schietgrage akela Dilan Yesilgöz, is nu fractievoorzitter van de VVD. Heeft hij een punt? 

Als je naar de cijfers kijkt ben je geneigd om hem gelijk te geven. Veel piepeltjes staan niet écht te popelen om aan de slag te gaan, terwijl er 400.000 vacatures zijn. Je schrikt je een rolberoerte als je naar de statistieken kijkt. Er zijn 200.000 WW’ers, 400.000 bijstandtrekkers en ook nog eens 880.000 arbeidsongeschikten. Onze polder is ziek, zwak en misselijk. 

We krijgen volgens experts straks een enorm probleem als het toekomstige leger loonslaven zegt: “Mij niet bellen hoor, als het gaat om meer dan twee of drie dagen werken per week. Ik word al moe als ik eraan denk. Pff.” Pardon? De vergrijzing slaat meedogenloos toe en bereikt binnenkort een piek. Hebben al die bankzitters wel eens stilgestaan bij het feit wie mij straks, gelijk een zeehond, moet voederen met haring? Nee hè? Ik voel me een roepende in het Dolfinarium!

De Z-ombie-of pretparkgeneratie zou er volgens experts niet wakker van liggen. ‘Leve de lol,’ is de slogan van deze beeldschermgluurders, die zeggen: “We werken om te leven en niet andersom.” Tja, geef ze eens ongelijk. We luieren in een puissant rijk landje. Er zijn wel leukere dingen dan ’s morgens vroeg je nest uit te komen om te gaan werken. 

Ik scheer nu wel alle jongeren over één kam, hè? Dat is natuurlijk flauwekul. Er zijn genoeg jonge mensen die wél meer willen werken. Dat geploeter moet dan wel lonen. Oei! Au! Stop! De VVD streed jarenlang tegen een hoger minimumjeugdloon, om maar eens wat te noemen. Hoger loon? Nee!! Daar krijgen Ruben Brekebeentjes vriendjes vlekken van in hun nek. Ben je belazerd? In Blaricum en Bloemendaal hebben ze gelijk visioenen van kelderende koersen van de aandelen.

Maar goed, terug naar het deeltijdwerken. Ik ken een jonge basisschool-lerares die 1 dag per week voor de klas staat. Dat vindt ze genoeg: “Ik wil mijn kinderen niet 5 dagen naar de opvang brengen. Wat Deense vrouwen doen, moeten ze zelf weten. Ik werk thuis al genoeg.”

Heeft ze een punt? Misschien wel. De verdeling van de huishoudelijke taken zou nog steeds niet eerlijk geregeld zijn. Meer dan in andere landen, doen vrouwen hier thuis het meest. Meneertje wil wel, maar de stakker kán het simpelweg niet. Ik schaam me rot, want ik ben zelf ook zo’n lamstraal. Geen wonder dus dat er steeds meer jonge deernen opgebrand en arbeidsongeschikt thuis zitten.

Waarschijnlijk blijven we daarom wel wereldkampioen deeltijdwerken. Neem de zorg. Daar werkt zo’n 70% van de medewerkers niet voltijds. Het is een vrouwensector waar al jaren enorme personeelstekorten zijn. Die vrouwen krijgen het keihard voor hun kiezen. De werkdruk is gigantisch en de onregelmatige diensten zijn moordend. Daarnaast hebben ze thuis ook nog eens manlief en de kinderen op hun nek. 

Deze in het wit geklede engelen zijn mijn helden. Ze verzorgden me destijds met alle liefde. Tegenstribbelend strompelde ik toen het regionale hospitaal in voor een onschuldige operatie. Na alle horrorverhalen over ziekenhuizen was ik ervan overtuigd dat ik zou belanden in een Gooise variant van ‘Hotel California’: “You can check out any time you like. But you can never leave!”

Zoals ik al eerder schreef, begon de ellende tijdens het voorgesprek. “Mag ik een foto van u maken?” vroeg een vriendelijke verpleegkundige. “Waarom?” snauwde ik vijandig. “Nou, dan kunnen we u straks herkennen in de operatiekamer. Dan weten we in ieder geval dat we uw teelballetjes niet af hoeven te knippen, want daar komt u niet voor, hè?” zuchtte de zuster. Ik ben nog nooit zo snel voor een camera gaan staan. Ik zag mijn geliefde tweeling al in een schaaltje liggen. Dat is toch fenomenaal? Voorzichtigheid is troef. Medische missers zijn van alle tijden. 

Natuurlijk moest ik even slikken toen de anesthesioloog aankondigde: “We gaan u lekker laten slapen.” Dat klonk in mijn oren als: “We gaan u eens even gezellig vergassen!” Binnen een mum van tijd was de klus geklaard en werd ik als een verwende jonkheer verzorgd. 

Ik zeg daarom: ‘Koester alle, ook in deeltijd werkende, verpleegkundigen, doktoren, onderwijspersoneel, schoonmakers, huisartsen, tandartsassistenten en vele anderen! Stop met dat politieke gekonkel en regel het anders. Maak werken en kinderopvang aantrekkelijker in plaats van alles weg te bezuinigen. Natuurlijk moet het allemaal betaalbaar blijven. Maar dat doe je niet door heel egoïstisch je eigen Box3-belangen te behartigen. Beste Ruben, stop met het gijzelen van ons land. Verzin een list, jochie! Ga verdomme aan de slag!!

JAAP VAN DEURZEN