Ons balkonterras is in één nacht veranderd in de Balcony of Broken Dreams. Kees en Marrie Mees zijn weg. Foetsie! Vrouwlief Blond is ontroostbaar en voelt zich voor de tweede keer in de steek gelaten. Na een afwezigheid van zes jaar nam het paartje pimpelmezen tien dagen geleden hun intrek in ons houten nestkastje. Dat leek een weloverwogen keuze en niet zomaar een bevlieging. Ze voerden snavel-ladingen mos en takken aan om hun nest mee te bouwen. Dat doe je niet voor je lol, want dat is écht aanpoten.
Blond trok jubelend een fles bubbels open en proostte op de komende gezinsuitbreiding van Marrie en Koos. Ze is idolaat van die vogeltjes. Een week lang liepen we als gemankeerde mimespelers door het pand. We wilden onze gevleugelde vrinden niet storen. Dat moet een vreemd gezicht zijn geweest, want zo soepel ben ik niet. Mijn lichaam lijkt op een oud Meccano-bouwsel met veel losse schroefjes. Maar o, wat waren we blij.
Heel even sloten we onze ogen voor de krankzinnige situatie in het Midden-Oosten. En dan met name de waanzin in Libanon, want zo gek hebben we het nog niet gezien. Het Israëlische leger past daar de tactiek van de verschroeide aarde toe, maar dan in de omgekeerde volgorde. Ze trekken zich niet voor de vijand terug terwijl ze alles wat ze achterlaten verwoesten. Nee, ze stormen voorwaarts en schieten de hele infrastructuur aan gort. We staan erbij en kijken ernaar. Een miljoen mensen is op de vlucht geslagen. Alle AZC-Nee gemeentes kunnen straks hun borst nat maken.
Het zal wel. We zijn apathisch geworden. Een mens kan maar zoveel ellende aan. Zelfs de oplopende prijzen van olie en gas laten ons koud. We storen ons ook niet meer aan de weerzinwekkende endeldarmdiepe Daddy-diplomatie van ons NAVO-opperhoofd Mark Rutte. Die gannef doet echt álles om die oranje baviaan aan de overkant van de grote plas te pleasen. Er gaan nu geruchten dat de antieke Russische musketten op Cuba ook uit het vet mogen, want dat schijnt de volgende prooi te zijn van deze megalomane mannetjesputter. We kunnen het niet meer bijbenen. Vandaar dat we ons de afgelopen week vooral hebben gefocust op het welzijn van Koos en Marrie Mees. Zij werden het absolute middelpunt van ons bestaan. Basta! En nu zijn ze gevlogen!
We durven voor geen goud dat hokje open te maken. Want we zijn als de dood wat we aan zullen treffen. De vorige keer dat we het deden staarden we naar vier doodgehongerde kuikens met opengesperde bekjes. Daar is Blond twee jaar lang voor in therapie geweest. Het zou me niet verbazen als we binnenkort allebei in behandeling moeten voor een acute aanval van verlatingsangst. Wat een zeperd. Zwijgzaam likken we onze wonden en gaan over tot de orde van de dag. Ik loop met een grote boog om de drankenkast heen, want de verleiding is groot. De kruiken korenwijn lonken als Griekse sirenes. Bij wijze van troost klok ik een trits Teutoonse 0.0 biertjes naar binnen.
Pats! Boem! Het gebeurt opnieuw! We hebben een primeur! In de boom, pal voor ons balkon, begint een koppel eksters met veel kabaal aan de bouw van een aflossingsvrije boombungalow met rieten dak. Als die hut honderdvijftig keer groter was geweest, had ik getekend bij het kruisje. Wat een kunstwerk. Er zit zelfs een verborgen ingang in.
Eksters zijn minder aaibaar dan mezen, want deze knoeperds zijn ongeveer 40 centimeter lang. De intelligente vogels zijn de Lepe Loetjes onder de zangvogels en hebben bijna allemaal een crimineel verleden. De kleptomanen groeien op in jeugdbendes en stelen alles wat los en vast zit. Blond heeft als de wiedeweerga het geërfde tafelzilver verstopt. Ik zou de eksters overigens geen zangvogels willen noemen. Wat een tering herrie maken die krengen, zeg. Maar Blond kan op alle geluiden vogeldansen en leeft helemaal op. De pimpelmezen zijn passé, het is Pica Pica-time!
Het zou overigens zomaar kunnen dat Koos en Marrie hals over kop zijn vertrokken vanwege de komst van deze vliegdekschepen. Een ekster vreet namelijk alles en is dol op pasgeboren mezen-sashimi. Weer bivakkeren we uren voor het raam en vergapen ons aan het professionele geploeter van de twee vogels. Ook ma ekster is een prima bouwvakker. Als het goed is liggen er straks zo’n 7 eieren in het nest waar ma gemiddeld drie weken op zal gaan zitten broeden. In principe is het paar monogaam, maar pa kan het soms ook op zijn heupen krijgen en gaat dan vreemd. Laat ma het niet merken want dan zijn de rapen gaar.
Rond de ekster hangt een sluier van mystiek en spiritualiteit. De vogel zou een ‘boodschapper’ zijn tussen de boven -en onderwereld, een brenger van geluk of ongeluk. Zeker een eenzame ekster zou een voorspeller zijn van een naderende dood. Gelukkig zitten er twee exemplaren in onze boom. Pff. We hebben ze Loesje en Loetje gedoopt.
JAAP VAN DEURZEN