Opeens is Eli’s witte, markante kop verdwenen achter het raam van het hoekhuis aan de Oudegracht in Weesp. Eli Snel is afgelopen dinsdagavond op 87-jarige leeftijd rustig ingeslapen. De Grote Vriendelijke Reus is niet meer. Wat een gemis. Bijna een kwart eeuw lang rijd ik de gracht op en kijk naar boven om te zien of ie voor het raam zit. Het is een vast ritueel. Vaak is hij geconcentreerd bezig met het oplossen van zijn sudokupuzzels. Maar soms ziet hij me aankomen en zwaait dan enthousiast. Het voelt zó vertrouwd. 

Als een baken van rust zit hij in dat erkertje op zijn vaste plek voor het raam. Hij heeft daar een prachtig uitzicht op de Kippenbrug. Elke keer als ik hem zie gonst dat melodietje door m’n hoofd. De goede man heeft me namelijk voor eeuwig opgezadeld met het refrein uit zijn lievelingsliedje: ‘Kleine Greetje uit de Polder.’ 

Kleine Greetje uit de polder

Kind van ’t lage land

Blond van haar en blauw van ogen 

Geef mij toch je hand

Zijn eigen ‘Greetje’ heette Lenie. Zes jaar geleden ging ze hem voor. Het was opeens akelig stil op de gracht. Zijn leven is na haar plotselinge dood nooit meer hetzelfde geweest. Het lijstje met haar foto stond altijd binnen handbereik op Eli’s keukentafel. In oktober 2020 schreef ik: 

Eli en Lenie vormen een prachtig paar apart. Iedereen kent ze. Zij kennen iedereen. Op hun zelfgecreëerde privé-terrasje aan de gracht vormen ze een Weesper archief van bijna 160 jaar oud. Jarenlang werken ze in de jachthaven van het vestingstadje. Het zijn gouden tijden en ze houden er prachtige verhalen aan over. Er wordt gezongen en gefeest in dat kleine café aan de haven. Ik hoor het Lenie nog zeggen: “We hebben zo gelachen!”

Net als Blonds vader, Jan, beschouwde ik Eli als een soort reservevader. Ik zie de twee nog broederlijk naast elkaar zitten tijdens een legendarisch feestje bij ons thuis. Wat een rijkdom. Ajax en Feyenoord, lachend en proostend op één bank. Kom er nog maar eens om. Lenie, die zelden dronk, had die avond een paar wijntjes op en danste de sterren van de hemel. Alleen al voor haar bleef ik zingen en op m’n gitaar rammelen. 

Eli en Lenie zaten vol verhalen die ze in geuren en kleuren konden vertellen. Telkens opnieuw. Nooit werd het saai. De twee hadden allebei iets ondeugends. Soms haalden ze onschuldige fratsen uit. Het drama van de ‘muis in de doos’ was Lenies’ favoriete verhaal. Het stamde uit de tijd dat ze in een schoenenzaak werkte en een muis verstopte in een doos. Die zette ze voor een klant neer. De man schrok zich een rolberoerte toen hij het deksel optilde. Gillen!

Eli was in zijn jonge jaren zeeman. Op een dag maakte hij een misstap en donderde het diepe ruim in. Op wonderbaarlijke wijze overleefde hij die val, want hij maakte ‘een zachte landing’ op een paar zakken. Hij had Magere Hein gefopt. Maar…die vervloekte slungel gaf het niet op. Pierlala klopte in augustus 2016 wéér aan en deed een nieuwe poging. Er brak brand uit in de keuken. Eli en Lenie lagen boven al op bed. 

De twee vluchtten het balkonnetje op dat aan hun slaapkamer zat. Het was de enige plek waar ze naartoe konden, want het trapgat naar beneden was gevuld met pikzwarte rook. De keuken stond in lichterlaaie. Het kwam goed. Lenie en Eli werden gered door de brandweer. De schade werd hersteld. Voor we het wisten zat het onafscheidelijke paar weer aan de gracht in de zon. Zij met een wijntje en hij met een biertje.  

“Heineken krijgt het straks nog moeilijk. Die maakt opeens veel minder winst nu mijn vader er niet meer is,” zegt Eli’s oudste zoon Dick droog. Het is heerlijke humor die mijn lieve grote, grijze vriend wel op prijs kon stellen. 

Ik kijk nog even naar boven naar het lege raam en de tranen springen in mijn ogen. Ik troost me met de gedachte dat hij nu bij Lenie is. Die is helemaal in de wolken en geeft me gelijk op mijn falie en zegt: “Wie treurt wordt in de gracht gepleurd!” Ik hoor hun hemelse geschater. Lenie en Eli zijn weer samen. Proost! 

JAAP VAN DEURZEN