“Doe als de sodemieter die telefoon weg, want ik word schijtziek van dat geklooi met dat mobieltje!” gilt een moeder getergd tegen haar dochter op het parkeerdek van de Appie. De broze bakvis staart haar brutaal aan en zegt boos: “Jij bent zó egoïstisch, hè, jij denkt écht alleen maar aan jezelf!” Daarna scrolt ze driftig door op het schermpje van haar iPhone. Vroegguh zou m’n ma me tegen het asfalt hebben geslagen als ik zo tegen haar sprak.
De wanhopige moeder kijkt me met opengesperde ogen aan. Ze staat op het punt om haar woede op mij te koelen. “Wat sta je daar nou te staren, achterlijke galbak?” lijkt ze tegen me te willen schreeuwen. Inwendig overweegt ze om mijn neusbeentje te verbrijzelen met een fles ‘Gouda’s Glory slasaus fris & romig’, die ik in haar tas zie liggen. Maar ze houdt zich in. Zuchtend zeult ze alle zware AH-tassen naar een niksig autootje. Stuitend van ingehouden woede rolt het karretje het parkeerdek af.
‘Zie de maan schijnt door de bomen. Makkers staakt uw wild geraas,’ schiet het opeens door m’n hoofd. Het is een zinnetje dat ik als kind nooit heb begrepen. Pas nu begint het te dagen. Wat doen mensen elkaar toch aan? Neem het gekonkel en geruzie in Den Haag. Het vervloekte formatie-variété is weer begonnen. We zijn terug bij AF. We komen niet langs Start en gaan linea recta het gevang in. We zitten vast. De partijen komen er niet uit. Dit worden Belgische toestanden. We gaan gewoon nog lekker een paar jaar doormodderen. Daar merkt overigens geen hond wat van, want alles went. Die 141.000 euro’s per jaar voor elk Kamerlid worden ook gewoon doorbetaald.
Dicky Schoof ligt inmiddels machteloos in de armen van zijn lieve Loes. Hij huilt bittere tranen over de vileine biografie die er over hem is geschreven. De onzichtbare spion heeft er niks van gebakken, beweren de schrijvers. Tja, wat kunnen we met die informatie, dat wisten we al? We moeten door!
De vrome mannenbroeders van de SGP en good old Yeșilgöz willen Willy laten bemiddelen. De vorst vindt het prima. Na overleg met Maxi komt hij met het voorstel om alle hoofdrolspelers in zijn bescheiden Griekse optrekje uit te nodigen. Daar zullen ze keftedes eten, Retsina drinken en de sirtaki dansen. Verbroedering is het doel. Ik zie het al voor me. Dilan zuipt zich helemaal klem en danst op tafel met Amalia. Bij het naar bed gaan trekt ze Jesse Klaver aan zijn eikeltjespyjama. “Lekkere Turkse feeks!” fluistert hij hitsig in haar oor. “Slinkse Mocro-Maffioso!” lalt Dilan en duwt haar tong diep in z’n strot. Daarna gaan ze flink van Jetten en slaan ze joelend 150 borden aan gort, want dat mag in Griekenland. Maar het Helleense feestje gaat niet door. De Oranjes worden vriendelijk verzocht om zich niet meer met de politiek te bemoeien. Jammer.
De brave borsten, Henri en Robby begonnen zo goed in november. “Die twee gezandstraalde dondersteentjes gaan het wel rocken,” roep ik nog enthousiast tegen vrouwlief Blond. Die schudt cynisch haar hoofd. Ze vindt dat ik geen normaal gesprek meer in het Nederlands kan voeren. Flauwekul natuurlijk. Ze verwart me waarschijnlijk met al die basisschoolleerlingen die steeds minder in staat zijn om een constructief gesprek te voeren. Tenminste dat beweren de bobo’s van de Onderwijsinspectie. Ik ben bang dat zij wél een punt hebben. Ik heb het bewijs met eigen ogen gezien op dat winderige parkeerdek in Weesp.
“Goed praten is geen luxe. Spreekvaardigheid vormt de basis voor lezen en schrijven”, zeggen de taalexperts die hebben meegewerkt aan het zoveelste rapport over de tekortkomingen van onze jeugd. Eerst waren er zorgen over het begrijpend lezen. Later kwam daar de belabberde schrijfvaardigheid van ons kroost bij. Nu schijnen onze jongeren ook niet meer normaal te kunnen discussiëren. Ik geef het op.
Maar er zijn ergere dingen. Wat er nu in de Hilversumse gemeenteraad gebeurt is mensonterend. Daar mogen raadsleden die tot ’s avonds laat door debatteren geen kroketten meer eten in de raadszaal. Dat gesnack is ooit een traditie geworden in het Gooi. Als het debat uitloopt worden er bloedhete kroketten geserveerd. Probeer dan nog maar eens bij de les te blijven. Het lijkt alsof de raadsleden in het luchtledige staan te oreren als iedereen op zo’n gefrituurd rotje zit te knagen. De burgemeester kondigt met propvolle mond smakkend een raadslid aan. De ragout sproeit in het rond. Er is nu besloten om voortaan een korte krokettenpauze in te lassen. Briljant! Die Hilversummers zijn zo gek nog niet.
Die Kwekkeboom-momentjes zouden ze in de Hofstad ook moeten invoeren. Ik ben er bijna van overtuigd dat ze de formatie-perikelen dan wél op kunnen lossen. Ja toch? Ik zeg: “Leve de Kroket!”
JAAP VAN DEURZEN